Ontstaan van De Bovenkamer
De Bovenkamer is in 2015 ontstaan als burgerinitiatief. Aanvankelijk als onafhankelijk informatiepunt. Er is veel informatie uit de regio  verzameld op het gebied van dementiezorg, foldermateriaal van vele organisaties maar ook een uitgebreide bibliotheek . Verder voorbeelden van hulpmiddelen en spelmateriaal, alles om de thuissituatie te verlichten.

Inmiddels is De Bovenkamer uitgegroeid tot Odensehuis De Bovenkamer.

  • Trots kunnen we zeggen dat we aansluiting hebben gekregen bij de landelijke koepel Odensehuizen.
  • Trots omdat dat is wat we willen. De visie van de Odensehuizen onderschrijven we vanaf het eerste uur en deze weg is dan ook een logisch gevolg. Alle informatie over de Odensehuizen vindt u op odensehuizen.nl
  • Trots dat de gemeente Vlaardingen ons waardeert en subsidieert en….
  • Trots op de vrijwilligers en onze deelnemers. Samen maken we De Bovenkamer immers.

De Bovenkamer opereert onder de vlag van Stichting De Windwijzer. De Windwijzer is een centrum voor ontmoeting, bezinning en dienstverlening. Een bijzonder huis waar we ons helemaal thuis voelen en alle ruimte krijgen voor onze activiteiten. Een huis waar we, ieder binnen zijn mogelijkheden, ons steentje aan bijdragen. Een lichte ruimte met goed geouitilleerde keuken,middenin historisch Vlaardingen, met `ons` park als achtertuin en de supermarkt om de hoek. Wekelijks komen we hier bij elkaar. Verder worden er regelmatig activiteiten elders in Vlaardingen georganiseerd en kunnen er trainingen verzorgd worden in het kader van het landelijke project Samendementievriendelijk.

Meer lezen over De Windwijzer kan op  http://dewindwijzer.nl

 

s
Initiatiefnemer en coördinator van de Bovenkamer is Marjan van Dorp. Wie is Marjan?
“Ik ben 61 jaar oud en woonachtig in Vlaardingen.

Tijdens mijn loopbaan is mijn hart steeds meer gaan liggen bij kwetsbare ouderen, specifiek bij mensen met dementie. Ik ben gestart als fysiotherapeut, later heb ik diverse functies bekleed in de zorg- en welzijnsector waarvan de laatste 2 jaar als casemanager dementie. Hiervoor heb ik diverse post-HBO scholingstrajecten gevolgd.

Ik heb veel verdriet en onmacht gezien, vooral in de eerste “niet- pluisfase” van dementie. Vanuit een onafhankelijke positie wil ik  vanuit mijn onderneming de Bovenkamer een  bijdrage leveren aan de ouderenzorg .

Muziek , beweging, kunst , zingeving en goede begeleiding vind ik de voornaamste pijlers van goede dementiezorg. Deze pijlers krijgen zeker een plaats in De Bovenkamer”.

Vlaardingen – Bij De Bovenkamer in Vlaardingen weten ze precies wat dementie is én met welke aanpassingen de kwaliteit van het leven van mensen met dementie – soms enorm – kan verbeteren. Maar het is niet alleen een plek voor informatie en tips. Voorop staat gezelligheid en ontmoeting, voor mantelzorgers, mensen met dementie en vrijwilligers.

Marjan van Dorp, casemanager dementie, richtte De Bovenkamer ruim een jaar geleden op voor mensen met dementie, hun naasten en iedereen die behoefte aan meer informatie over de ziekte heeft. De bijeenkomsten vinden iedere donderdag van 10 tot 13 uur plaats in De Windwijzer, óók tijdens vakanties. De 80-jarige Jannie heeft de bekendste soort dementie: Alzheimer. Sinds een half jaar wandelt zij iedere week zelfstandig naar De Bovenkamer. “Het is fijn om samen te komen met anderen die hetzelfde hebben. Hier kan je alles kwijt en word je niet aan de kant geschoven”, vertelt Jannie. Zij merkt in haar dagelijks leven dat er een groot taboe op dementie rust. Des te fijner is het daarom om wekelijks open over haar ziekte te kunnen praten. Ook de 77-jarige Jan – die vermoedelijk beginnende Alzheimer heeft – komt elke week langs. Soms gaat zijn vrouw mee. Hij roept anderen op hetzelfde te doen. “Ga die drempel over, alleen of met iemand die dichtbij je staat. Je krijgt een stukje voorlichting, tips én een steuntje in de rug. De Bovenkamer is als een warm nest!”

Het programma is elke week anders, al zijn kunst, muziek en bewegen drie vaste peilers en wordt er in het laatste uur altijd gezamenlijk gegeten. “Het doel is dat mensen met dementie zo lang mogelijk thuis kunnen blijven wonen en in de maatschappij kunnen functioneren”, stelt Marjan. “We kijken per persoon waar iemand zijn kracht ligt. Jan kan bijvoorbeeld nog heerlijke salades maken, dat zet hij hier nu in.” Ook wordt men voorbereid op wat komen gaat en hoe daarmee om te gaan. Volgens Marjan is dat nodig, omdat de vele mogelijkheden te weinig worden benut. “Na de diagnose dementie zie je vaak dat iemand zijn wereld instort. De Bovenkamer laat zien hoe je je schouders onder zo’n proces kan krijgen, constructief bezig kan zijn en zodoende zelf de kwaliteit van leven hoog kan houden. En ik wijs op de vele hulpmiddelen voor mensen met dementie, zoals een speciale agenda of klok.”
In De Bovenkamer brengt Marjan alles wat zij in haar werk als casemanager dementie mistte bij elkaar: laagdrempeligheid, plezierige ontmoeting, respect, openheid en voorlichting. Dat sluit goed aan bij de visie van het landelijk platform Odensehuizen. De Bovenkamer heeft dan ook een aanvraag lopen om ook een Odensehuis te worden, waardoor hopelijk nóg meer Vlaardingers de stap naar de wekelijkse bijeenkomst durven zetten. Marjan wil graag benadrukken dat De Bovenkamer juist ook voor mensen zónder dementie is. “Als buurvrouw zie je misschien veel, maar weet je niet wat je kan of mag doen. Als mantelzorger kan het fijn zijn om je zorgen te delen met anderen. Ik voer regelmatig één-op-één gesprekken en geef op maat gesneden voorlichting. Deze plek is voor iedereen!”

 

Radio- interview 18-05-2018 met betrekking tot de thema-avond `De dementievriendelijke kerk`

bron: GrootVlaardingen.nl

 

Artikel in  De Babber , wijkkrant van Vlaardinger Ambacht

 

 

 

Hans – afgeknapt op de reguliere dagopvang, opgeknapt in De Bovenkamer
Hans is samen met zijn vrouw naar De Bovenkamer gekomen. Zijn vrouw, Margriet, heeft naar aanleiding van een artikel in Groot Vlaardingen de website van De Bovenkamer bezocht. Het lijkt haar wel wat om samen met Hans een keertje langs te gaan op donderdagochtend.

Margriet heeft op de website van De Bovenkamer gezocht naar opvang en activiteiten voor  haar man en naar persoonlijke begeleiding. Hans en zij zijn namelijk afgeknapt op plaatsing op de reguliere dagopvang. De geriater in het plaatselijke ziekenhuis heeft de diagnose gesteld van een milde cognitieve stoornis, zoiets als een beginnende dementie. Het protocol zegt dat dagopvang dan  een mogelijkheid zou kunnen zijn om de patiënt te helpen om zijn/haar leven te kunnen structureren. Maar, de deur bij de dagopvang blijkt op slot te gaan. “Ik heb mijn levenslang niet achter slot en grendel gezeten en moet ik dat nu wel? Ben ik dan gevaarlijk voor mijzelf of voor anderen. Hou toch op. Ik ben niet gek!” Ook Margriet vindt het verschrikkelijk dat haar man in haar ogen opgesloten wordt. Zo ervaren zij dat allebei. “Ook moesten we met elkaar de krant lezen. Nou, weet je, dat doe ik elke ochtend al thuis. De krant komt om zeven uur en ik kom dan uit bed. Niks aan om op deze manier nog een keer hetzelfde nieuws lezen.”

Het is snel afgelopen met de dagopvang. Keurig hebben ze afscheid genomen, zonder verwijten. En ook de geriater en de huisarts hebben ze op de hoogte gebracht van het vertrek.

Hans komt nu elke week op donderdagochtend op de fiets naar De Bovenkamer. Meestal komt zijn vrouw ook. In De Bovenkamer wordt aan Hans gevraagd wat hij die dag wil doen. Vaak maakt hem dat niet zoveel uit, maar eigenlijk wil hij iets doen wat hij nog kan en waar hij anderen mee helpt of een plezier mee doet. Hij weet immers drommels goed dat hij niet meer kan wat hij vroeger kon, maar hij weet ook dat hij nog steeds iets kan betekenen voor anderen. Zo inventariseert hij samen met een andere gast bij de anderen wat zij graag willen eten tussen de middag, maakt hij samen met een vrijwilliger een boodschappenlijst en gaat hij vaak mee boodschappen doen.  Daarna legt hij alles voor het eten klaar, in de juiste volgorde en gaat zelf mee aan de maaltijd. Hij geniet, elke week weer.

En het meest geniet hij als hij zijn dierbare natuurfoto’s aan anderen kan laten zien, in het groot, met de beamer. De anderen zijn nieuwsgierig en stellen hem vragen die hij vaak met het grootste gemak en op een erg interessante wijze kan beamer.

En Margriet, ook zij geniet als zij haar man zo bezig ziet.Trots vertelde hij dat ze gezwandeld hadden in het park. Zwerfvuil verzamelen en wandelen kan immers ook met een haperend brein! Hans is niet meer iemand die een aantal dingen niet meer kan maar is iemand die nog heel veel dingen wel kan. En zij kan haar zorgen delen met de professionele begeleiding van De Bovenkamer. Zij krijgt adviezen die zij kan gebruiken als ze dat wil. Al dan niet autorijden is zo’n thema dat vaak ter sprake komt. Ze luistert en denkt veel na. Maar bovenal is ze trots op haar man.>

Corrie – nog steeds woont zij thuis dankzij De Bovenkamer
Corrie is er al weer. Wat een mooie verrassing. Zij leek immers bij de eerste ontmoeting vorige week aandacht te vragen op een manier die niet in woorden te vangen was. Zij kwam hier toevallig, hoorde pianospel en dacht maar even aan te moeten waaien en te kijken of er ruimte voor haar was en tijd voor een kop koffie. “Ik moet zo weer weg, hoor”, zei zij herhaalde malen, maar bleef intussen wel twee uur lang. Ze at mee, maar had geen tijd meer om de afwas te doen…..

De leiding van De Bovenkamer, een professionele plek voor ontmoeting voor mensen met geheugenproblemen in De Windwijzer, voelde dat er iets niet pluis was toen Corrie voor de eerste maal De Bovenkamer bij toeval bezocht. Ze zag er onverzorgd uit, had vlekken in haar kleding, gaten in haar schoenen, onverzorgde haren en een niet samenhangend verhaal. Ook had ze geen geld bij zich. Los van elkaar leiden deze zaken niet meteen tot ongerustheid. In combinatie met elkaar en zeker in combinatie met haar verhaal komt er een gevoel van ‘niet pluis’ boven drijven.

De mooie verrassing van de tweede ontmoeting ontvouwt zich in de ontmoetingen die daarop volgen.

“Ik maak me wat zorgen om u.”
“Dat is helemaal niet nodig hoor.”
“U heeft steeds geen geld bij u. Heeft u wel geld om eten te kopen?”
“Nou, soms niet, maar meestal wel hoor.”
“En als u slecht eet, wordt u misschien wel snel ziek. Mag ik misschien de huisarts eens bellen?”
“Ik vind het wel erg aardig dat u zich zorgen over mij maakt. Het is niet nodig, er is nooit iemand die zich zorgen om me maakt. En ik mag hier elke week komen. Da’s fijn. Bel de huisarts maar. Ik hoor wel wat hij zegt.”

Corrie voelt zich in vertrouwd nest terecht gekomen. Ze durft te bekennen dat het niet helemaal goed met haar gaat en ze waagt de stap dat een ander informatie brengt bij de huisarts.

“Wat fijn dat u belt”, reageert de praktijkondersteuner van de huisarts. “De huisarts en ik maken ons ook zorgen, maar niemand heeft haar vertrouwen kunnen winnen en niemand komt bij haar binnen. We hebben geprobeerd om de thuiszorg in te schakelen, maar Corrie laat die gewoon aan de deur staan. En op het spreekuur hier komt ze ook niet.
Wij weten niet wat er aan de hand is maar dat het niet gaat zoals het vroeger ging, is overduidelijk. We hebben haar zwager ook weleens aan de telefoon gehad. Hij beheert haar financiën. Blijkbaar kan ze dat niet meer. Ook hij heeft zorgen over zijn schoonzus.”

“Ik zal aan Corrie vragen of ik ook hem eens mag bellen. Vindt u dat goed?”
“Graag.” De praktijkondersteuner stelt voor om samen informatie te verzamelen om gezamenlijk zo goed mogelijk voor Corrie te kunnen zorgen, als dat al nodig is.

De zwager van Corrie is blij met het telefoontje van De  Bovenkamer. Hij vindt het fijn dat zijn schoonzuster bij De Bovenkamer kan komen. Hij regelt een machtiging waardoor alle activiteiten die Corrie in De Windwijzer bezoekt betaald kunnen worden. Ook is hij dankbaar dat Corrie beter voor zichzelf is gaan zorgen nu zij in De Bovenkamer komt, dat zij er op gewezen wordt wanneer de afspraken met de kapper in de agenda staan, dat zij wat boodschappen doet en er verzorgd uitziet.

Intussen komt Corrie bijna elke dag naar een activiteit in De Windwijzer. Alle vrijwilligers zijn geïnstrueerd hoe zij met haar om moeten gaan. Corrie laat immers wat ongeremd gedrag zien. Zij eet de koektrommel leeg, drinkt de fles wijn leeg, en zij eet het bakje eiersalade uit de koelkast leeg.

Intussen is duidelijk geworden dat Corrie aan een specifieke vorm van dementie lijdt. Zij kan echter nog steeds thuis blijven wonen, mede door de zorg van De Bovenkamer. De Bovenkamer is de spil in het professionele en niet professionele netwerk van hulpverlening rond Corrie geworden.




dementie, geheugenproblemen, mantelzorg, odensehuis, alzheimer, vlaardingen, schiedam, maassluis